hoogdag van ’t volksfeest: de volksspelen

De volksspelen zijn zowel in Halle als in Sint-Antonius al generaties lang een vaste waarde. Hoewel de beide organiserende teams – de Feestneuzen en de Halse Volksvrienden – er intussen hun eigen draai aan gaven, bleef de kern hetzelfde: een onvervalst dorpsfeest dat mensen samenbrengt voor een dag (of twee in Halle) vol spelplezier, sfeer en gezonde competitie. 

creatieve kroegentocht 

“In Halle bestaan de volksspelen al meer dan 100 jaar, sinds 1922 om precies te zijn”, vertellen Jef en Kevin, vader en zoon en allebei actief bij de Halse Volksvrienden. “Net als vroeger trekken onze deelnemers nog altijd van café naar café. Alleen zijn er vandaag minder cafés dan vroeger, en moesten we uitwijken naar andere locaties. Gelukkig konden we terecht bij verenigingen zoals de KLJ en Voetbalclub KFC Halle.”

Ook in Sint-Antonius ontstond de traditie eind jaren vijftig als een kroegentocht. “Zover wij weten hebben de cafébazen het zelf in gang gestoken”, vertellen Luc, Roger en ‘de Fats’ van de Feestneuzen. De ene had bijvoorbeeld een kegelspel als entertainment, zodat de klanten langer bleven. De andere had dan weer een ander spel. Onderling werd afgesproken om hun klanten door te sturen van café naar café.

Zo hielpen ze elkaar ... Op initiatief van Jos Van Herreweghe hebben wij het dan in 1993 overgenomen.” Omdat in Sint-Antonius ook veel cafés verdwenen, organiseren de Feestneuzen ‘hun’ volksspelen al enkele jaren op het Sint-Teunispein achter de kerk.

spelletjes van 7 tot 77 jaar

De spelletjes zelf? Ook daar zien we een aantal gelijkenissen. Zowel in Halle als in Sint-Antonius schrijf je de dag zelf in en neem je het individueel tegen elkaar op in originele, zelfverzonnen proeven. (Wist je dat in Halle de meeste volksspelen verzonnen werden door wijlen Walter Van Den Eynden, red.) Van kansspelletjes als ‘tonnen’ over het creatieve ‘broekhangen’ tot het klassiekere ‘ringwerpen’. En vooral: jong of oud, man of vrouw ... iedereen moet alle spelletjes even goed (of even slecht) kunnen. “Je kan daar eigenlijk niet echt op oefenen”, lachen de organisatoren. “Dat is juist het mooie eraan. Iedereen maakt evenveel kans.”

De dag begint in Sint-Antonius steevast met een stevig ontbijt: spek en eieren voor iedereen. Daarna barst de strijd los voor de ongeveer 200 deelnemers. In Halle wordt het startschot pas om 14 uur ‘s middags gegeven, maar daar moeten de deelnemers (rond de 110 per spel) het ‘strijdgewoel’ wel twee dagen volhouden.

‘voor de leut’ en de eeuwige roem

Of er ook iets te winnen valt? “In Halle doen ze vooral mee ‘voor de leut’ of om minstens hun inschrijvingsgeld terug te winnen”, lacht Kevin. “Per café kan je geldprijzen of een beker winnen. Wie bovendien met alle spelletjes meedoet, en dus het hele weekend ‘overleeft’, krijgt een plek in het eindklassement en maakt kans op de eindbeker”, vertelt Jef.  

In Sint-Antonius zijn vooral de truien en t-shirts voor de winnaars felbegeerd. “Mensen zijn daar echt trots op”, glunderen Luc en Roger. “Ze gaan er nog net niet in slapen (hilariteit). Er zijn ook geldprijzen te winnen, maar het gaat inderdaad vooral om de sfeer en de eeuwige roem aan de toog achteraf.”

“Weet je wat het plezantste is?”, vraagt Fats. “Mensen die ons na afloop komen bedanken en ons vertellen hoe hard ze ervan genoten hebben.” (Er wordt heftig geknikt.) “Elk jaar gaat het wel eens over stoppen”, klinkt het. “Maar als je dat dan weer hoort, zeggen we tegen elkaar: ‘t Is toch de schoonste dag van ‘t jaar he! En dan doen we er weer een jaartje bij.”