Zoerselse jongeren in Bohicon: weinig geven en zo veel terug krijgen

Voor het vijfde jaar op rij trokken deze zomer acht Zoerselse jongeren naar onze zustergemeente Bohicon, om daar een mobiele speelpleinwerking op poten te zetten. Een ervaring die Niels en Loeka, twee van hen, niet gauw zullen vergeten!

Zoersel heeft reeds sinds 2011 een stedenband met de Beninese stad Bohicon. Deze stad telt 200.000 inwoners, waarvan er maar liefst 140.000 jonger zijn dan 14 jaar. “Het is het vijfde jaar op rij dat we jongeren, actief in het Zoerselse jeugdwerk, daarheen sturen”, vertelt noord-zuidambtenaar Erik Fuhlbrügge. “Het is voor hen een heel laagdrempelige manier om het echte leven in Afrika te leren kennen. Anderzijds zorgen zij voor heel wat ruchtbaarheid en sensibilisering over de stedenband, zowel vooraf bij de benefietactiviteiten om hun reis te financieren als na hun terugkeer. Ik merk ook ieder jaar opnieuw dat de trip hen raakt. Het zijn andere jongeren die terugkomen.”

ze smijten zich volledig

Loeka: Wat mij al snel opviel is dat iedereen elkaar daar helpt. De grote zus helpt bijvoorbeeld de kleine broer bij het aankleden. Hier in België zou men ook vaker iets voor elkaar mogen doen, zonder dat het gevraagd moet worden of zonder dat er iets tegenover staat.
Niels: De bengels daar kunnen ook met heel weinig toch heel veel plezier maken. Neem nu bijvoorbeeld zakdoek leggen: een spel dat ze bij ons waarschijnlijk na vijf minuten beu zijn, kunnen ze daar uren spelen. Ze smijten zich volledig en dan maakt het niet uit wat je speelt, het is sowieso plezant. Als je, met hun thuissituatie in je achterhoofd, ziet hoe ze zich amuseren en lachen, óprecht lachen ... dan denk je: het is echt graaf dat je in zo’n situatie toch gelukkig kan zijn.
Loeka: Mijn ouders zeiden vroeger ook vaak: “Je moest maar eens in Afrika wonen.” En toen dacht ik: ”Ja, maar dat is nu niet het geval, hé.” Nu heb ik zelf ervaren dat ze het daar met zó veel minder moeten doen en toch gelukkig zijn. Ze hebben geen speelgoed, met wat geluk een bal, en toch krijg je hen met super simpele spelletjes helemaal mee! Hier zou dat niet werken.
Niels: Het is niet eerlijk hoe heel wat zaken daar lopen. De gezondheidszorg moet er bijvoorbeeld véél véél beter worden. Maar op andere vlakken denk ik dat het misschien niet slecht is als je niet beter weet. Wij zijn echt verwende nesten en ik denk niet dat we daar beter van worden als mens. Maar eens je daarvan geproefd hebt, kan je volgens mij niet meer terug ...

honger en dorst zien, is zo akelig

Niels: We reden met de speelbus ergens naartoe en dan gingen we daar rond om kinderen uit te nodigen. Al snel ging dat dan van vijf aanwezigen naar meer dan honderd!
Loeka: Die kwamen dan ineens allemaal uit het niets. Echt grappig.
Niels: Wij waren voor veel kinderen ook de eerste blanken die ze zagen. Als we ergens met onze speelbus aankwamen, hoorde je hen roepen “jovo jovo!”, wat blanke betekent. Tegen dat de bus stilstond, was half het dorp daar om te komen kijken wat er aan de hand was. In het begin hadden ze ook echt schrik van ons. Je ziet hen denken: “Hoe kan dit? Is die geverfd of zo?” Als ze tijdens een spelletje dan naast je in de cirkel staan en je geeft hen een handje, dan wrijven en voelen ze aan je hand - ruiken soms zelfs - omdat ze er maar niet aan uit kunnen.
Loeka: Wat ik ook moeilijk vond, is dat ze vaak kwamen vragen naar een beetje water: “un peu d’eau? un peu d’eau?” Maar je kan dat niet geven, omdat je niet genoeg hebt voor iedereen.
Niels: Ja, dan breek je vanbinnen. Honger en dorst zien, is zo akelig. De gezinnen die geen geld hebben, hebben ook echt heel weinig: geen toegang tot drinkbaar water, een minimum aan eten ... Als ze al eten hebben, is dat heel monotoon wat ervoor zorgt dat ze heel wat belangrijke voedingsstoffen missen.

wat je niet wil zien, weegt niet op tegen wat je wel wil zien

Loeka: Het was een fantastische ervaring, die ik nooit meer ga vergeten. Ik heb heel veel geleerd van de manier waarop ze daar omgaan met zo veel minder en toch gelukkig zijn. Je geeft de kindjes – tussen aanhalingstekens - weinig en je krijgt zo veel enthousiasme en liefde terug.
Niels: Je ziet er zo veel dingen die je eigenlijk liever niet zou zien, maar als je dan een lach ziet verschijnen rond hun mond, dan is het dat volledig waard. Wat je niet wil zien, weegt absoluut niet op tegen wat je wel wil zien. Het is echt écht de moeite! Ik ben heel blij dat ik ben meegegaan.

iets voor jou?

  • Ben jij +18 jaar en ben je actief in het Zoerselse jeugdwerk (of maximum twee jaar gestopt)?
  • Ben je vrij de eerste twee weken van september 2020?
  • Wil je de kinderen in Bohicon de tijd van hun leven bezorgen?

Kom dan 15 februari om 20 uur naar de infoavond in het administratief centrum (Handelslei 167).

 

Naar aanleiding van een congres van VVSG (Vereniging van Vlaamse Steden en Gemeenten) trok een Zoerselse delegatie afgelopen week ook naar onze zustergemeente Bohicon. Samen met alle Vlaamse gemeenten en hun West-Afrikaanse partners uit Benin, Senegal, Marokko en Niger deden ze er een tussentijdse evaluatie van het federale programma dat onder meer zorgt voor financiële middelen voor dergelijke internationale samenwerkingen.