A  A  A  A 
Geschiedenis van Sint-Antonius

het ontstaan van Sint Antonis

Sint-Antonius-Brecht zoals de deelgemeente voor 1976 heette, is steeds een klein gehucht van de uitgestrekte gemeente Brecht geweest. In de Middeleeuwen was het grondgebied Brecht verdeeld over twee Heerlijkheden: de Vrijheid van Hoogstraten en het Land van Bergen op Zoom. Na het verdrag van Munster werden de twee delen van Brecht verenigd onder het Graafschap van Hoogstraten.

Op kerkelijk gebied hoorde de Sint-Michielsparochie van Brecht, vermoedelijk in de 13e eeuw opgericht door de Hertog van Brabant, tot het Bisdom Kamerijk in de aartsdekenij Antwerpen.

Sint Antonius heette vroeger Juxschot

Sint-Antonius was vroeger beter bekend onder de oude naam Juxschot. De twee delen van deze naam zijn als volgt te verklaren: schot betekent een verzamelplaats voor dieren. Het was een omheinde plaats waar de dieren, die vrij rond liepen op de gemeenschappelijke heiden, 's avonds verzameld werden. Juk zou de verkorting kunnen zijn van jukdieren zoals ossen, koeien en ezels.

De oudste vermelding van de Sint-Antoniuskapel van Juxschot dateert van 1492. Toen werd er namelijk een jaargetijde gesticht. Dit betekent dat iemand aan de kapel een som geld geschonken had en dat de rente eeuwigdurend zou gebruikt worden om een jaarlijkse mis op te dragen.

Sint Antonius in de 17de en 18de eeuw

Juxschot bleef tot in de jaren 1700 een zeer klein gehucht met niet meer dan 100 inwoners. Het bestond slechts uit enkele boerderijen die zich gevestigd hadden op het kruispunt van de oude wegen Antwerpen-Turnhout en Lier-Breda.

Pas na 1750, op het ogenblik dat de weg Antwerpen-Turnhout verhard werd, begon Sint-Antonius te groeien. 

Sint Antonius wordt zelfstandig

De parochie Sint-Antonius bleef tot in 1842 sterk afhankelijk van de moederparochie Sint-Michiels in Brecht. Zo moesten tot in 1700 alle doopsels, huwelijken en begrafenissen in Brecht plaatsvinden. In 1842 werd de parochie zelfstandig. De namen van de kapelanen zijn sindsdien allemaal bekend.

In 1802 telde de deelgemeente 180 inwoners met enkele herbergen en winkels. Geleidelijk groeide Sint-Antonius dan verder uit langs de verkeersas Antwerpen-Turnhout. Er waren verschillende dagloners uit het Antwerpse gevestigd.

Na 1950 viel het ten prooi van de verkavelaars en de zeer snelle bevolkingstoename.